Blij en trots, maar met gemis…

Op de dag dat ik de eerste stap naar Santiago de Compostela zette, had ik niet kunnen vermoeden dat de afronding zo zou worden. In de vorm van een boek.

Tijdens de wandeling hield ik een blog bij en schreef daar, meestal gehaast, tussen de ervaringen door beknopt mijn belevenissen. Ik merkte dat het steeds belangrijker voor me werd om al schrijvende mijn gevoelens een plaatsje te geven. In de uren dat ik alleen was, waren de neergeschreven woorden mijn geduldige, luisterende oor. Daarnaast waren ze een wapen tegen mijn angst. De vrees om al het mooie wat ik elke dag meemaakte te vergeten.

Ik was nog maar nauwelijks terug toen mijn broer Jan zei: ‘Vronie, je moet er meer mee doen. Je moet een boek schrijven over je ervaringen.’ Ik herinner me nog exact het moment van dat kort gesprek: wat ik droeg, waar ik zat. Een zomerse avond in de tuin van mijn moeder. Zijn woorden zijn me bij gebleven en zijn de uiteindelijke aanzet geweest.

Mijn moeder heeft deze afronding niet meer meegemaakt, ze is op 3 september 2016 overleden. Wat keek ze trots toen ik zei dat ik een boek ging schrijven. ‘Dat talent heb ik van jou geërfd’, zei ik en dacht daarbij aan haar dagboek.

Het allereerste manuscript heb ik aan haar voorgelezen. Week na week en maand na maand liepen we, met de landkaarten aan het voeteneinde van haar bed, samen nog een keer naar Santiago de Compostela. Uurtjes die ik koester in mijn hart. Op een dag was haar oor wat verstopt en kon ze het niet goed verstaan. Ik keek eens naar het bed en zei: ‘Schuif even op dan kom ik naast je liggen, dan kan je het beter verstaan.’

In die periode twijfelde ik nog regelmatig of ik het zou uitbrengen. Maar de laatste doordringende blik die ik uit haar donkere ogen kreeg, was een boodschap. Zonder woorden vroeg ze: ‘Komt er nog wat van?’

Het eerste exemplaar wordt woensdag 15maart 2017 uitgereikt.